wrongel

As er iets wringt, is het wrong, wrang.

#Ik zit in de bus en passeer een man en een vrouw die midden in de overvolle winkelstraat staan. Hij is een kalende vijftiger met een korte broek en harige witte benen. Hij drukt haar bijna plat en doet haar heftig binnen. Zij is jong, mooi en van Afrikaanse afkomst. Ze laat zich gelaten zoenen.
In mijn hoofd schieten talloze vooroordelen verhalen die ik hierover heb gehoord en gezien. Is het verkeerd te denken dat zij beter kan krijgen en hij iemand van zijn eigen leeftijd moet zoeken en zich bovendien leeftijdsadequaat moet gedragen?

#“Ge zijt flink en braaf geweest, dus nu gaat mamma snoepjes voor u kopen.”
De moeder met flink wat overgewicht schept een grote zak vol voor haar peuter en neemt er zelf ook van.
Waarom moet dat kind worden geconditioneerd op eten als beloning voor goed gedrag? Waarom snoep? En waarom als overgewicht in de genen zit?

#Bij de ingang van de supermarkt zit een meisje te bedelen. Ik schat haar een jaar of vijftien, haar uiterlijk is Oost-Europees. Ze oogt gezond, weldoorvoed en heeft voldoende kleren aan.
Waarom moet dit meisje bedelen en van wie? Waarom lijkt iedereen het normaal te vinden dat iemand in de schoolgaande leeftijd bedelt hier in België? Zou ze hier illegaal zijn? En hoeveel levert dat nou op, bedelen? Kan ze niet beter een zwart jobje nemen?

Is vragen oordelen? Zo ja, mag je oordelen?

Goe weekend

Blijkbaar is het weer zo ver; vrijdagmidag.

Ik besef pas wat voor dag het is, als ik de medewerkers van de bibliotheek elkaar Goe weekend! hoor toewensen.
Zo gaat het altijd in de examenperiode. Ik heb geen besef van dag of tijd en ben stinkend jaloers op degenen die blijkbaar zoiets hebben als weekend.
Ik weet nauwelijks nog wat dat woord betekent, de laatste keer dat ik het gehad heb, moet ergens half mei geweest zijn. Ik ben een dronken student, verzonken in boeken, woorden, feiten. Ik ben zo slaperig dat de randjes van mijn ogen er pijn van doen, mijn huid is droog en het enige wat me nog wakker houdt, is de airco die te koud staat en een vreselijke nekpijn. Het wekelijkse Goe weekend-festijn van de werkende mens doet de moed in mijn schoenen zakken.

Maar het is een troost -en niet bepaald een schrale-, dat mijn overige 40 weekenden van het jaar relaxter zijn dan die van hen (wegens geen eigen huis, boom, beest of kind dat onderhoud vraagt), dat ik zo veel meer vakantie heb, en ontelbaar veel vrije dagen die ik neem als ik zin heb.

Ha!