De zomer waarin…

Dan nu toch eindelijk mijn updeet. Het werd een zomer die ik niet licht zal vergeten. Een zomer die niet zomaar weer te geven is. Volledig Zezunja-stylo zal ik een paar pennestreken zetten, waarbij u vervolgens mag zeggen welk opmerkelijk feit u beblogd wilt zien.

De zomer van 2009 was de zomer waarin ik:

1. Ondanks uitgebreide plannen niet op reis ging
2. Een betaalbaar huurhuis vond
3. De liefste huurbaas ooit ontmoette
4. Een nieuwe fase van mijn Belgisch inburgeringsproces inging
5. Me ouder voordeed dan ik was en meetelde in de buurt
6. Door een misverstand met school 2 maanden gestresst was
7. Kluste of mijn leven er vanaf hing
8. Om half zes ’s morgens voor de kringloopwinkel lag
9. Een aantal zenuwslopende ongelukjes met anticonceptie had
10. Een huisgenoot kreeg, gelukkig in de vorm van een volwassene
11. Verhuisde met een opmerkelijk vervoermiddel
12. De grootste hoeveelheid junkfood ooit at
13. De hitte vervloekte
14. Meer gasten ontving dan in het hele voorafgaande jaar

Het derde begin

Eerst was alles nieuw, toen was er de herinnering en het besef dat nieuw alweer wat ouder was. Dit jaar is dat er zelfs niet meer.

Het is de eerste lesdag vandaag en alles is zoals het altijd was. De universiteit is verworden tot wat ooit de middelbare school was. Het weerzien van de studiegenoten. Pietje heeft een buitenkleur en Marietje een nieuw kapsel. De prof die ik al ken van vorig jaar. Zonder enige inleiding en alsof hij nooit iets anders deed, begint hij aan les 1, bladzij 1 van boek 1. Ik die zich als altijd een slag in de rondte schrijft en halverwege vreselijk nodig naar de WC moet omdat ik ’s morgens veel te veel drink.

De eerstejaars, ze zijn ineens geworden wat vroeger de brugjes waren. Zenuwachtig rennen ze in groepjes over straat. De masters zijn dan weer de VWO zessers die het meest nonchalant van iedereen uit hun ogen kijken en oude vrienden na lange tijd een flinke knuffel geven. Ze zijn zo groot maar oh, wat zijn ze klein. De wereld is al lang begonnen, maar ergens blijf je altijd onderaan de ladder staan.

Dus voel ik me een oude rot en een groentje tegelijk. Want wat is nu een bachelor? Ik zit al zo lang tussen tafellaken en servet dat ik me afvraag of ik ooit uit dit niemandsland zal komen. Maar ook of dat wel zo wenselijk is.

Het enige waar ik bang voor ben is af te stompen. Hoewel ik me door en door student voel en misschien wel Leuvenaar, is het nooit goed gegaan tussen de mensen hier en mij. Ik bleef observeren in plaats van deel te nemen. De ambitie om te leren kennen en begrijpen is daardoor ergens naar mijn achterhoofd verdwenen. Zie ik ze nog, die rare Belgenstreken? Kan ik me nog echt gebelgd voelen?

En nog iets, blijven goede voornemens vers?
Veel genieten en weinig stressen, dat is wat ik me voornam toen ik aan mijn studie begon. Er werd genoten, maar zoveel minder dan gestresst. Bij het derde begin is er nog altijd dat voornemen. Inmiddels een paar jaar oud, maar ik hoop dat ik het kan blijven nastreven. Wie streeft is er nog niet, maar ook niet afgestompt.