Ondertussen…

Dronk ik bier met m’n broertje.

Binnenkort deet ik u up!!

Lustrum 2

Vervolg op gisteren.

Wat geef je aan iemand die jarig is, maar die je alleen kent van foto’s en emails en nu op het punt staat te ontmoeten? Ik had geen idee, maar besloot heel cool en casual twee ijsjes te kopen en daarmee aan de komen lopen, zodat het ijs dan maar meteen gebroken was.

Een paar minuten na negen uur liep ik in de richting van de loempiakraam met mijn twee ijsjes. GJ zag ik nog niet, maar er stond wel een geestelijk gehandicapte man die bij mij in de buurt woonde. Ik kende hem wel en maakte een praatje, allang blij dat ik iemand had om in mijn zenuwachtigheid tegenaan te ratelen. Juist mensen bij wie een vijs los zit, zijn op cruciale momenten het fijnst. Maar het werd tien over negen het het ijs droop inmiddels over mijn handen. Waar bleef GJ?

Om kwart over negen kwam in de verte een figuurtje aangecrosst. Hijgend sprong hij van zijn fiets en riep: “Hoeveel loempiakramen zijn er wel niet aan die kloteveste?” Ik vond dat hij op dat moment het meest leek op een kruising tussen Jort Kelder en Daan Schuurmans. GJ op zijn beurt zag dat ik stond te praten met iemand, en dacht vanuit de verte: “Nee hè, ze heeft toch niet haar vader meegenomen?!”

Wat bleek, GJ stond bij de loempiakraam helemaal aan het begin van de Veste, ik stond bij de loempiakraam halverwege de Veste, maar er bleek er ook nog eentje aan het einde te zijn. Met een lange wal die rond het centrum loopt is dat natuurlijk niet zo gek, maar voor mij is er gewoon maar 1 loempiakraam aan de Veste. We hadden op verschillende punten staan nagelbijten, maar alleen GJ was zo snugger geweest om te bedenken dat ik niet te laat was, maar gewoon ergens anders stond.

Haastig wieberde ik mijn gehandicapte en liep met GJ naar een bankje. Ondertussen vroeg ik me ernstig af wat ik nou toch met mijn ijsjes moest doen. Ze waren half gesmolten en ik had er al van gelikt. Het leek me nogal stom om dat aan te bieden. Noodgedwongen at ik de ijsjes allebei zelf op. Achteraf heeft GJ vaak gezegd dat hij er niets van begreep. “Ze heeft 2 ijsjes bij zich en biedt er mij geen aan?” Bizar vond hij het.

Maar toen de ergste spanning weg was en om ons heen de schemering inviel, werd het toch nog een mooie 19e verjaardag. We praatten tot het nacht werd en ik zweefde gewoonweg terug naar huis.
In de weken die volgden kwam er een bioscoopdate waarbij we de laatste trein naar huis misten en GJ de taxirit naar huis betaalde… wat hem veel mr. Perfect credits opleverde, zowel bij mij als mijn vader en vriendinnen. Ook was er nog een laat macaronifestijn waarbij mijn moeder in de kamer zat te lezen en haar oren werkelijk op stokjes had.
En toen… in de nacht van 20 op 21 juni (de eerste zomernacht!!) aan een watertje in de maneschijn werd de verkering een feit.

En we leefden nog lang en gelukkig.