Travelminds 2

24 februari 2009

Vervolg op gisteren.

Met de toetreding van een heleboel Oost-Europese landen sinds 2004 gaat er iets verloren. Natuurlijk, het is prachtig allemaal. Steun en grote bouwprojecten met bordjes er bij: hier bouwt de Europese Unie. Lest we forget. Voor mijn gevoel verdwijnt er met die verwestersing iets van het eigene, het melancholische van die landen. De armoede en de zware communistische erfenis zijn natuurlijk geen zaken die ik wil cultiveren om mijn vakantie een charmant randje te bezorgen. Maar met de invoering van de euro (in Slovernië en Slowakije al doorgevoerd), zal er veel veranderen.

Ik voelde me ineens gehaast naar Oost-Europa te gaan. Toen ik 15 was, ben ik met mijn ouders naar Kroatië geweest. Ik herinner me nog de kapotgeschoten gebouwen en de grenswegen waar het gras zomaar door het asfalt groeide. Roestige auto’s stonden nonchalant in de berm geparkeerd alsof de eigenaars elk moment konden terugkomen. Aan de kust was alles één strakgepleisterd vakantieparadijs. Van mensen die er een aantal jaar later heengingen, hoorde ik dat er van oorlog nu niets meer te zien is.

Maar er is weinig tijd en veel te beleven. Vorig jaar heb ik mezelf de zware taak opgelegd zo veel mogelijk te reizen en zo veel mogelijk te doen. Het resultaat was een heftig vakantieregime. Ik wilde aanvankelijk dit jaar van Leuven naar Estland liften en Kaliningrad én Wit-Rusland meepakken, maar heb me bedacht. Less is more. Nieuwe landen verzamelen is immers geen kunst.

Het plan is nu om van Leuven naar Berlijn te liften, Berlijn te bekijken en dan Polen in te gaan. De dikke reisgids van Polen bevat genoeg interessante plaatsen om drie zomers mee te vullen. Ingedrukt tussen Rusland en Duitsland, heeft Polen veel over zich heen moeten  laten komen. Wat ik zou willen weten is, waar is dat verleden? Is het verzonken in de bodem? Zie je het terug in de ogen van de mensen? Proef je het in de lucht die je inademt?

Over het hoe en wat van de reis:
Morgen meer.

Travelminds

23 februari 2009

Mijn hoofd staat naar reizen. Al jaren.
Snelle reizen kosten geld. Langzame reizen kosten tijd.

Begrijpt u? Heen en weer vliegen naar een ver oord en een week op hotel zitten kost weinig tijd, maar wel veel geld. Diezelfde afstand op een andere manier bereizen en kamperen kost veel minder geld, maar des te meer tijd. Gezien mijn hoeveelheid tijd en geld, ben ik aan Europa gebonden en in dat continent beperkt het kampeerseizoen zich tot te zomer.

Met deze gedachte in mijn achterhoofd, kon ik eindelijk gaan nadenken over de vakantie. Mijn zomer bestaat uit een magische hoeveelheid vrije tijd, die helaas bruut doormidden gesneden wordt door een examen statistiek dat ik in augustus moet afleggen. Wat er overblijft is de prachtige maand juli.
Ik mocht van mezelf pas na de blok gaan nadenken over de invulling van die maand. Stiekem had ik eind december al een Lonely Planet gekocht, waar ik tussen het studeren door zo nu en dan in bladerde.

Mijn liftavontuur in het hoge Noorden is vorig jaar goed bevallen. Voor dit jaar had ik aanvankelijk Engeland in gedachte. Het wegennetwerk is er allicht beter dan in Lapland en de Engelsen staan bekend om hun hulpvaardigheid. Liften is geschikter om cultuur dan natuur te snuiven, want je dagelijkse portie beweging is met een liftvakantie al ruimschoots inbegrepen. Ook dat heeft Engeland. Maar de kosten… dat bleef een beetje een probleem. Ik wist toen nog niet dat de pond erg laag staat.

Na vorig jaar eindeloos terrasjes te zijn voorbijgelopen waar de Carlsberg voor een schaamteloze 8 euro werd aangeprezen, moest het dit jaar toch iets minder ’shoestring style’ reizen worden. De rijst met ketchup en poolbrood met jam kwam me mijn neus uit. Maar aangezien het vakantiebudget niet omhoog kan, moest het in de koopkracht gezocht worden. Oost-Europa doemde op.  Rijke historie én goedkope pinten. Al surfende en lezende werd ik steeds enthousiaster. Tegelijk was ik verbaasd. Waarom wordt er zo weinig over deze landen als vakantiebestemming gesproken? Het leek wel een vergeten stukje Europa.

Wilt u weten hoe het verder gaat?
Lees morgen meer.