Het derde begin

Eerst was alles nieuw, toen was er de herinnering en het besef dat nieuw alweer wat ouder was. Dit jaar is dat er zelfs niet meer.

Het is de eerste lesdag vandaag en alles is zoals het altijd was. De universiteit is verworden tot wat ooit de middelbare school was. Het weerzien van de studiegenoten. Pietje heeft een buitenkleur en Marietje een nieuw kapsel. De prof die ik al ken van vorig jaar. Zonder enige inleiding en alsof hij nooit iets anders deed, begint hij aan les 1, bladzij 1 van boek 1. Ik die zich als altijd een slag in de rondte schrijft en halverwege vreselijk nodig naar de WC moet omdat ik ’s morgens veel te veel drink.

De eerstejaars, ze zijn ineens geworden wat vroeger de brugjes waren. Zenuwachtig rennen ze in groepjes over straat. De masters zijn dan weer de VWO zessers die het meest nonchalant van iedereen uit hun ogen kijken en oude vrienden na lange tijd een flinke knuffel geven. Ze zijn zo groot maar oh, wat zijn ze klein. De wereld is al lang begonnen, maar ergens blijf je altijd onderaan de ladder staan.

Dus voel ik me een oude rot en een groentje tegelijk. Want wat is nu een bachelor? Ik zit al zo lang tussen tafellaken en servet dat ik me afvraag of ik ooit uit dit niemandsland zal komen. Maar ook of dat wel zo wenselijk is.

Het enige waar ik bang voor ben is af te stompen. Hoewel ik me door en door student voel en misschien wel Leuvenaar, is het nooit goed gegaan tussen de mensen hier en mij. Ik bleef observeren in plaats van deel te nemen. De ambitie om te leren kennen en begrijpen is daardoor ergens naar mijn achterhoofd verdwenen. Zie ik ze nog, die rare Belgenstreken? Kan ik me nog echt gebelgd voelen?

En nog iets, blijven goede voornemens vers?
Veel genieten en weinig stressen, dat is wat ik me voornam toen ik aan mijn studie begon. Er werd genoten, maar zoveel minder dan gestresst. Bij het derde begin is er nog altijd dat voornemen. Inmiddels een paar jaar oud, maar ik hoop dat ik het kan blijven nastreven. Wie streeft is er nog niet, maar ook niet afgestompt.

Goe weekend

Blijkbaar is het weer zo ver; vrijdagmidag.

Ik besef pas wat voor dag het is, als ik de medewerkers van de bibliotheek elkaar Goe weekend! hoor toewensen.
Zo gaat het altijd in de examenperiode. Ik heb geen besef van dag of tijd en ben stinkend jaloers op degenen die blijkbaar zoiets hebben als weekend.
Ik weet nauwelijks nog wat dat woord betekent, de laatste keer dat ik het gehad heb, moet ergens half mei geweest zijn. Ik ben een dronken student, verzonken in boeken, woorden, feiten. Ik ben zo slaperig dat de randjes van mijn ogen er pijn van doen, mijn huid is droog en het enige wat me nog wakker houdt, is de airco die te koud staat en een vreselijke nekpijn. Het wekelijkse Goe weekend-festijn van de werkende mens doet de moed in mijn schoenen zakken.

Maar het is een troost -en niet bepaald een schrale-, dat mijn overige 40 weekenden van het jaar relaxter zijn dan die van hen (wegens geen eigen huis, boom, beest of kind dat onderhoud vraagt), dat ik zo veel meer vakantie heb, en ontelbaar veel vrije dagen die ik neem als ik zin heb.

Ha!